Featured

In den beginne

Even terug in de tijd … het is eind augustus 2018, een zalige vakantie achter de rug in de Spaanse Pyreneeën waar manlief zich in de bergen kon uitleven op zijn “oude fiets”. Et moi? Ik leefde me vooral uit op de tapas en Estrella’s. Tijdens die vakantieweken was ik vooral niet bezig met fietsen (lees: bewegen in de breedste zin des woords). Bij thuiskomst kwam echter de spreekwoordelijke kater in de vorm van dat akelige getal op de weegschaal en de achterliggende boodschap .. TE ZWAAR …

Ineens zag die extra fiets er een stuk aantrekkelijker uit. Dat werd dus heel snel een eerste “MTB-spullen-voor-mij-kopen”-rit naar de Decathlon. Klikschoenen – check, charmante korte fietsbroek – check en de rest … ligt in de garage (2ehandsjes, dus uiteraard iets te groot). Inmiddels had ik al wel in de gaten dat deze sport zich niet leent voor dames die er ook tijdens een beetje inspanning nog charmant uit willen zien. Alles zit strak, en dan bedoel ik niet een beetje strak maar heel strak en als kers op de taart heb je ook nog een soort van Tena lady onder je kruis hangen (in de fietswereld beschaafd “zeem” genoemd). Dus al zag je er in je strakke lycrapakje nog appetijtelijk uit, die zeem ontdoet je acuut van de laatst overgebleven charme. Wel beweeg je juist daardoor in een soort van relaxte anonimiteit .. je kleding, je bril, je helm en een heleboel modder …

De eerste rit begint in de garage. Manlief zorgt voor een hele lichte afstelling van de klikpedalen en (terwijl hij de fiets vasthoudt) ga ik zitten. Voelt goed. Ik klik los, vast, los, vast en stap af … wacht, IK ZIT NOG VAST en terwijl ik me dat realiseer val ik om. Zonder bewegen toch een valpartij, de eerste van velen! Gelukkig is onze garage niet breed en is mijn man oplettend dus veel schade levert dit niet op. We gaan naar buiten, de eerste kilometers bestaan vooral uit los- en vastklikken, waarbij het vastklikken ook nog niet echt heel soepel gaat. Gelukkig is manlief nog wel zo slim om een niet te uitdagende rit aan te gaan en na veel los- en vastklikken komen we zonder schade weer veilig thuis. Mijn eerste rit, ik ben om.

“Op fietse”

2 wielen, een stuur, helm, handschoenen, klikschoenen én een man die een nieuwe fiets koopt, de oude in de garage laat staan onderwijl zeggend: … “als reservefiets schatje, voor in de winter”. Inmiddels heb ik na 66 uur fietsen 1233 km in de benen en kunnen we constateren dat deze fiets niet meer zijn reservefiets voor de winter is … maar mijn nieuwe inspiratiebron, mijn nieuwe “mijn-hoofd-moet leeg”-instrument.

Klinkt heel poëtisch, maar de werkelijkheid was iets prozaïscher: de vuistregel bij mountainbiken (geldt ook voor de wielrenners onder “ons”) vergeet je schoen los te klikken, ergo je valt. Daardoor heb ik – inmiddels al vaker dan me lief is – de grond/track geknuffeld. 

Na 1233 km krabbelen, vallen, adem happen, bomen knuffelen (nee, niet in de zin van prinses Irene) overheerst nu toch het euforische gevoel dat ontstaat tijdens het fietsen. Ik ben om. Ik val nu in die categorie idioten die bij tij en ontij op de fiets springen; zij, die ik eerst hoofdschuddend nakeek als ze langs ons huis fietsten richting de tracks in onze “achtertuin”.

 Maar, geen hobby zonder doel (althans … dat is vooral mijn ietwat fanatieke motto). Mijn doel, de AKD-fietstocht in het voorjaar van 2019: op de wielrenfiets (we zien gemakshalve even over het hoofd dat ik de wielrenvariant nog moet regelen, tot dan train ik op de MTB) fiets je met collega’s in een paar dagen van onze vestiging in Amsterdam (de Edge, de “rand” van de Zuidasbeschaving) naar Rotterdam en dan via Breda naar Eindhoven waarbij we – met als tussenstop een bezoekje aan onze collega’s/vrienden in Brussel – eindigen in Zuid-Limburg (symbolisch al een stuk onderweg naar Luxemburg, wat realistisch gezien toch nog iets te ver is voor een “kantoorfietser”).

Wil je weten hoe realistisch deze uitdaging is voor deze “kantoorfietser? Volg dan mijn fietsperikelen via deze blog, mijn nieuwe succes! Lees over alle overwinningen, schaafwonden (op bijzondere delen van mijn lichaam), nieuwe fietsvriendschappen (waaronder ook die met de knuffelkoeien van Boswachterij Dorst – Surae). Ik test tracks, toertochten, fiets naar onze caravan in Zeeland (zou ik het redden?) en heb je tips voor deze amateurfietser? Let me know! 

Sabbatical … de (m)/het sabbatical zelfst.naamw. Uitspraak: [sə’bɛtɪkəl] Verbuigingen: sabbatical|s (meerv.)

… “Het begrip sabbatical stamt uit het Oude Testament van de bijbel en betekent een rustpauze na een periode van hard werken. In onze moderne tijd heeft het woord sabbatical de betekenis van een overdenkingsperiode tussen twee levensfases” … aldus het spirituele woordenboek.

Ben ik spiritueel? Nee, niet perse … Stop ik tijdelijk met werken? Ook al niet … maar na een periode van carrièretechnische onrust  en een grote verbouwing beschouw ik eigenlijk de huidige (sorry … toch wel spirituele ;-)) “rust” in mijn huidige baan en het “bijna-klaar-zijn” van de verbouwing toch als de start van mijn sabbatical.

2016-03-27 … de datum van mijn laatste “edit” hier, te lang geleden, te lang niets meer gedaan met mijn passie, te lang vooral met andere zaken bezig geweest. Was dat erg? Nee zeker niet. Die periode heeft mij heel veel gebracht, al was het alleen al de wetenschap dat niet al je keuzes altijd even goed uitpakken, maar dat je daar vervolgens ook weer op terug kan en mag komen. Ik weet nu dat ik keuzes durf te maken, op mijn bek kan gaan en dat allemaal zonder dat mijn veilige wereld gelijk vergaat! Lange leve de mislukkingen! … als die maar wel gevolgd worden door mooie successen! En die zijn er: ons paleisje, gezin, familie en vrienden en last but not least … mijn werk!

2017-12-05 … Sinterklaas: mijn eerste cadeautje aan mijzelf: dag 1 van mijn zelfverklaarde sabbatical.

Impostor Syndrome?

Schrijven, lezen, herschrijven, herlezen … deleten … oh nee, toch weer opnieuw diezelfde zin schrijven … of toch niet? Waarom heb je zo vaak het idee dat je iets “illegaal” zit te doen, iets wat je eigenlijk niet kunt? Dat gevoel bekruipt de meesten weleens. Maar na afgelopen week kan ik er dan eindelijk een etiket op plakken, yes! Ik (en met mij blijkbaar velen) lijd aan het Impostor Syndrome. Ja sorry, maar dat klinkt een stuk stoerder in het Engels en iets minder “crimineel” dan Oplichterssyndroom. Ik blendelde deze week dus tegen een artikel van Hedwig Wiebes in de Volkskrant aan (leestip!) waarin dit syndroom werd beschreven.

Het syndroom wordt ook wel “de vloek van de slimme mensen” genoemd en je ziet het vooral bij hoogopgeleide vrouwen. Kijk, en daar gaat het bij mij mis … ik ben namelijk niet hoogopgeleid (ik tel gemakshalve even “de leerschool des levens” niet mee). Uiteraard is dat een kwestie van perspectief: voor iemand die de middelbare school niet heeft afgemaakt ben ik misschien wel hoogopgeleid, maar in de wereld van academici tel ik niet mee. Toch raak ik gefascineerd door dit artikel en stiekem herken ik er veel van mijzelf in. Ik zal jullie niet vermoeien met al mijn hersenspinsels daarover maar ik merk dat dit syndroom ook mijn zin om te bloggen (ongemerkt) heeft beïnvloed. Ook hierin voel ik mij namelijk af en toe een soort van plagiaris, een letterdief (mooi woord trouwens) terwijl ik dit toch echt allemaal uit mijn eigen mouw schud en niet uit die van een ander. Als ik verder lees in het artikel zie ik al snel dat ik mij in goed gezelschap bevind, grote schrijvers, actrices, topvrouwen … fijn, allemaal hebben ze zo’n zeurend stemmetje in hun hoofd. Het is dus de kunst om dat irritant zeurende en bekritiserende stemmetje van z’n ongelijk te gaan overtuigen.

Schrijven en snel delen dan maar (voordat ik ga herlezen en het stuk “per ongeluk” delete i.p.v. deel) … terwijl ik ondertussen zachtjes mijn nieuwe mantra prevel: “kom maar op zeurend stemmetje, ik kan je hebben!”

Wordt (dus nog steeds) vervolgd!

suc·ces (het; o; meervoud: successen)

“goede afloop, uitkomst of uitslag/iets dat goed afloopt”

… dat is toch wel het eerste wat ik tegenkom als ik de betekenis van succes “opgoogle” .. en tsja, de Dikke Van Dale heeft het toch altijd goed? Of wacht hij misschien nog steeds op (een beter) antwoord? Of misschien weet deze gratis internetvariant het toch niet zo goed?

Het gevoel wat ik namelijk graag door middel van mijn blog met iedereen wil delen is dat je eigenlijk de hele dag door successen behaalt. Maar wacht even, als ik als wannabe taalpurist (want “taal is ook nog steeds zeg maar echt mijn ding”) dat woord ontleed, zie ik vooral: goed goed goed! Maar is het niet juist heel frustrerend dat je in deze prestatiemaatschappij ook nog eens alleen maar successen behaalt als je iets “goed” doet? Pffff, hoe vermoeiend, want zal ik eens heel eerlijk zijn? We doen in onze eigen ogen eigenlijk maar weinig echt goed. Niet leuk toch? Dat je met die “wetenschap” een dag af moet sluiten?

Gelukkig waren er op het juiste moment in mijn leven een paar mensen die mij iets hebben laten beseffen dat je vooral naar het tweede deel moet kijken, afloop: want óók (voor de buitenwereld misschien) kleine overwinningen, het besef dat je iets stoms hebt gedaan, fouten hebt gemaakt of misschien zelfs uit angst iets gewoon niet hebt gedaan, het zijn allemaal successen! Wauw, hoe opgelucht was ik, want als ik er op die manier naar keek, was mijn dag wel heel succesvol! 😉 Natuurlijk is het niet zo makkelijk, het is wel de bedoeling dat je er iets van opsteekt, en dat je dus de volgende keer wel (misschien met pijn in de buik) op “send” drukt in plaats van op “delete”. De afloop is dan toch een succes.

Klinkt heel Zen allemaal, en gelukkig zijn er steeds meer dagen dat het me lukt om volgens deze filosofie te leven … maar perfect is het nog niet. Een voordeel, het kan alleen maar beter worden!

PS: carnaval = altijd succes

Hello world!

Tsja, daar zit ik dan … eindelijk … iets meer dan 10 woorden “op papier”. Het idee ontstond een jaar geleden in m’n hoofd en dan nu de eerste woorden, geeft je even een idee over de snelheid van mijn creatieve brein (“ik ben mijn brein”, niet heel snel dus ;-))

Alles veranderde vorig jaar na een training waarin ik vooral leerde te erkennen dat ik op een dag niet alleen maar mislukkingen had, maar vooral ook veel successen (ook al zat het succes ‘m in eerste instantie vaak in het inzien en erkennen van die mislukkingen). Kan ik dit delen van successen niet delen? Is het niet mooi als we elkaar kunnen motiveren met onze successen? Of de ander het succes te laten inzien? Klinkt mooi en edelmoedig maar eigenlijk wil ik ook gewoon bloggen. Kan ik dat? Geen idee, ik denk van wel maar ik zal het moeten ervaren. Een ding is zeker, het geeft mij een fijn gevoel en dat is alweer een groot succes!